کانونهای مساجد نقشی تأثیرگذار در ایجاد امید میان نسل جوان دارند/امیدآفرینی در گرو حس حمایتشدگی است
اميدآفريني در گرو حس حمايتشدگي است.
به گزارش روابط عمومی ستاد هماهنگی کانونهای فرهنگی هنری مساجد کشور: اولین رویداد ملی حل مسأله و نوآوریهای مسجدمحور شامگاه یکشنبه ۵ مهرماه در اردوگاه شهدای خرماکلا با حضور منتخبی از کانونهای مساجد فعال و نوآور برگزار شد.
در بخش افتتاحیه این رویداد حجتالاسلام والمسلمین«حسین عباسی اصل» با اشاره به ایجاد نوعی حس ناامیدی در میان برخی افراد جامعه گفت: اگر میخواهیم به کاهش روند رو به رشد ناامیدی کمک کنیم باید از مهارت های امیدآفرینی بهره مند شویم.
عضو میز سبک زندگی دبیرخانه شورای عالی انقلاب فرهنگی ادامه داد: امیدآفرینی یکی از کلیدواژههای مهم رهبر شهید است؛ ایشان در بیانیه گام دوم فرمودهاند: «امید آفرینی ریشهایترین جهاد جوانان است».
وی افزود: در پایشی که در سطح دانشگاهها انجام شده بود ناامیدی بین جوانان از موضوعات اصلی و چالشهای اساسی بود؛ در این راستا ریشهای ترین جهاد طبق بیان رهبر شهید، امید آفرینی است؛ اما امید به چه معناست؟ امید یعنی آینده روشن است؛ نقطه مقابل آن نیز قائل بودن به این است که آینده تاریک است.
وی گفت: از سوی دیگر هر زمان هم صحبتی از امید میشود ممکن است برخی با مانع ذهنی مواجه شوند، که ما به این موانع ذهنی «تله های ناامیدی» میگویم؛ افرادی که این ویژگی را دارند، نخستین ویژگی شان این است که از واژههای مطلق نظیر (همه کس، هیچ کس و ...) استفاده میکنند، آدمهای افراطی که در تحلیل همواره از این واژگان استفاده میکنند در آستانه نا امیدی هستند.
نویسنده کتاب امیدبان افزود: مانع بعدی که به شدت مرسوم است و تله دوم ناامیدی میان برخی افراد محسوب میشود «مهم پنداری پول برای امیدواری» است، سومین مورد نیز «مهم پنداری افراطی دولت برای امیدواری » است یعنی این افراد معمولا میگویند: تو به ما پول بده ما امیدوار میشویم و به فلان مسوول بگویید فلان رفتار و یا فلان خلاف قانون را انجام ندهد ما امیدوار میشویم.
وی تصریح کرد: البته نه اینکه پول و دولت مهم نیستند اما تحقیقات جهانی نشان میدهد حتی اگر پول و دولت هم به شکل راضی کنندهای برای افراد مهیا باشد باز هم مشکل ناامیدی حل نمیشود، کما اینکه ناامیدی، اضطراب و خودکشی در کشور های پیشرفته جهان تبدیل به یک پدیده شده است؛ بنابراین ریشه ناامیدی نبود ثروت و دولت کارآمد نیست هرچند که این دو موثر هستند؛ اما مسأله ای که باید به آن توجه داشته باشیم این است که باید کنشگر باشیم، امید و کنشگری در کنار یکدیگر معنا پیدا میکنند.
دبیر کارگروه امیدآفرینی دانشگاهیان گفت: برون سپاری وظایف خودمان و منفعل بودن در واقع اولین گام برای ناامیدی است، همه چیز از دولت نیست، این خود ما هستیم که باید نسبت به اطرافیان احساس مسولیت کنیم. برخی می گویند آینده تاریک است چون من نمیتوانم، برخی میگویند چون دیگران به من اجازه نمی دهند؛ اساسا آسان ترین کار آن است که فرزندان دلیل ناکامی خود را گردن والدین و از سوی دیگر والدین گردن دولت بیندازند و این میشود رد مسوولیت از خود؛ در حالی که امید امری درون زا است، برخی هم میگویند نظام کائنات نمیگذارد من بتوانم.
وی ادامه داد: ما قوانین امیدآفرینی داریم که هرکدام از این قوانین راهکارهایی دارند؛ وقتی کسی احساس قربانی بودن کرد حس ناامیدی در وجودش ایجاد میشود، باید برای مقابله با این مسأله مبدا شناسی کنیم، برخی مسایل و مشکلات در حیطه مسوولیت و اختیار ما نیست که بخواهیم حل کنیم، بخشی که در اختیار ماست باید برویم و برای حل آن اقدام کنیم اما اگر در حیطه اختیار ما نیست باید صبر و تسلط بر امور داشته باشیم. خداوند مصیبتی بیشتر از تحمل ما بر ما وارد نمیکند.
مدیر اندیشکده سبک زندگی افزود: در این میان کانونهای مساجد میتوانند نقش مهمی ایفا کنند و پایگاه امید در جامعه باشند، مسجد پایگاهی منسجم برای ارتباط جمعی و تبادل نظرات است.